پس نباید کارهای امروز را به فردا سپرد

یکی از بخشهای مهم و بندهای مهمّ اقتصاد مقاومتی که ما مطرح کردیم و دائم دیگران -دوستان؛ مسئولین و غیر مسئولین- مرتّباً از اقتصاد مقاومتی دَم میزنند و شعار میدهند و توضیح میدهند، همین مسئلهی تولید داخلی است؛ و شرط رونق تولید داخلی، کنترل واردات بیرویّه است. در این میان نقش نخبگان و دانشجویان و خبرنگاران مستقل نیز اهمیت ویژهای دارد تا بخشهای مختلف جامعه را نسبت به منافع واقعی خود و مسیری که برای کشور بهتر است، آگاه سازند تا سیاستهای دولت ناگزیر به سمت حمایت از ضعیفان و برخورد با قدرتمندان و دانه درشتها برود. در حقیقت باید در مقابل این جریان رسانهای، باید جریان رسانهای مستقل طرفدار حقوق محرومین راهاندازی شود و ضعیفان امکان تشکلیابی و سازماندهی برای دفاع از حقوق خود داشته باشند. این واقعیّتِ ناخواسته باید همه را به تلاش فکری و عملی در باب معیشت طبقات ضعیف، به مثابهی اولویت، وادار سازد. من به نظرم سه مسئله از لحاظ اولویّت، از لحاظ ریشهای بودن و حلّ مشکلات دیگر از همه مهمتر است؛ یکی عبارت است از مسئلهی اقتصاد مقاومتی. شماها میتوانید همه کمک کنید. رزاقی با پیشنهاد در این رابطه که با کمک نیروهای معتمد دولت سریعتر واردات کالاهای ارزان با ارز دولتی صورت بگیرد، مطرح کرد: با اندکی نظارت میتوان مقابل احتکار ایستاد.

رزاقی با انتقاد از احسان خاندوزی (وزیر اقتصاد) که درباره سیاستهای تورمی هشدار داده است، گفت: آقای خاندوزی باید بداند برای حل این مسئله باید بتواند از ثروتمندان غیر مولد مالیاتستانی کند و جرات به خرج دهد. این موضوع یک هشدار جدی برای اقتصاد ایران است که مرکز پژوهشهای مجلس نیز به این گزارش اشاره کرده است. البتّه این قانون اخیر -قانونی که اشاره کردند- قانون خوبی است، منتها قانون کافی نیست. تحریم قطعاً قابل علاج است امّا علاجش عقبنشینی نیست. حداکثر سود در تولید نیست و وقتی هدایت منابع به نفع بخش تجاری و احتکارگران است و نظام مالیاتی نیز در همین راستا است، همواره با توهم فقدان ثروت و پول در کشور مواجه هستیم، در صورتی که نقدینگی در جاهایی که نباید باشد استقرار دارد و پول و ثروت در جامعه موجود است. بخش تعاونی یعنی تولید با حداقل سود آنهم با نظارت مردمی و بخش خصوصی و خصولتی فعلی یعنی اخذ حداکثر سود بدون نظارت عمومی!

ضمن اینکه یک سیستم نظارت مردمی قوی باید وجود داشته باشد که بازوی آن رسانهها هستند، اما رسانههای ما در شرایط فعلی سمت درستی نایستادهاند. بازار برای اینهاست و آن تولیدکننده واقعی شریف نیز در نظام بازار فعلی جایی ندارد. اگر چنانچه این شد یعنی ما مسئولین کشور به این اصل پایبند بودیم، آن وقت این روحیه، این خصلت، این اخلاق، سرریز خواهد شد به مردم. بعدی، مردم در همهی سطوح، تولید ملّی را ترویج کنند. روزمرّه فکر کردن در مسائل اقتصادی، مضر است؛ تغییر سیاستهای اقتصادی به طور دائم، مضر است – در همهی بخشها، بخصوص در اقتصاد – تکیه کردن بر نظرات غیر کارشناسی، مضر است؛ اعتماد کردن به شیوههای تزریقیِ اقتصادهای تحمیلی شرق و غرب، مضر است. این کارشناس اقتصادی با تاکید بر اینکه «شیوه چاپ پول و خلق پول برای رفع فقر یا تامین نقدینگی شرکتها دزدی از جیب مردم بوده و هیچ نتیجه میان مدت و بلندمدت مطلوبی جز فقیرتر کردن مردم و کاهش ارزش پول ملی ندارد» افزود: در این حوزه انتظار میرود رسانهها مطالبهگر بوده و سمت کسانی که درگیر فقر مطلق هستند، بایستند. خب تحریمها از قبل بود، منتها این تحریمها از حدود زمستان سال ۹۰ تا امروز، تبدیل شده به جنگ اقتصادی، دیگر اسم آن تحریم هدفمند نیست، یک جنگ تمامعیار اقتصادی است که متوجه ملت ما است.

توصیهی صاحبنظران به ما میگوید که راه درست برای این مقصود اصلاح خطوط اصلی اقتصاد ملّی یعنی: اشتغال، تولید، ارزش پول ملی، تورم، اسراف و امثال آن است. ما راه حل داریم، آنها راه حل ندارند. دیدم دوستانی شکایت میکنند از بعضی از مصوّباتی که نظرات کارگر در آنها ملاحظه نشده. ، توانایی مقاومت در برابر عوامل تهدیدزا است که در این سیاستها دیده شده و مورد ملاحظه قرار گرفته. حالا ما مقاومت میکنیم، ما میایستیم و انشاءالله این فشار حدّاکثری او به روسیاهی حدّاکثری آمریکا منتهی خواهد شد؛ این کار را ما خواهیم کرد به توفیق الهی و او را پشیمان میکنیم از این کار، امّا اینها جنایت خودشان را دارند میکنند؛ یعنی کاری که آنها میکنند جنایت است. یک واقعیت دیگر هم این است که اگر کشور در مقابل فشارهای دشمن – از جمله در مقابل همین تحریمها و از این چیزها – مقاومت مدبرانه بکند، نه فقط این حربه کُند خواهد شد، بلکه در آینده هم امکان تکرار چنین چیزهائی دیگر وجود نخواهد داشت؛ چون این یک گذرگاه است، این یک برهه است؛ کشور از این برهه عبور خواهد کرد. آیا درد اصلی مردم تولید بیشتر خودروی نه چندان با کیفیت است؟ اقتصاد کشور را خراب کنند، وضع مردم بد باشد، جیب مردم خالی بشود، امکانات مردم کم بشود، پول مردم بیارزش بشود، قدرت خریدشان کم بشود تا ناراضی بشوند؛ هدف، این است.

دیدگاهتان را بنویسید